یه وجب خاکِ اینترنت

امروز صبح که از خواب پا شدم متوجه شدم یه چیزایی سفید داره تو هوا وول می خوره، همچین چند ثانیه طول کشید تا از خواب بپرم و کله ام رو بچسبونم به شیشه پنجره از شادی و ذوق دیدن برف. هوا به شدت امروز طوفانی بود و برف سنگینی بارید. میشه گفت استکهلمیان را غافلگیر کرد. ترافیک افتضاح بود و بسیاری که لاستیکهای مخصوص زمستون رو نداشتن (مگه موقع عوض کردنشون نبوده؟)حسابی گیر کرده بودن. اتوبوس ها با تاخیر نیم ساعته و یک ساعته همراه شدن و امروز برای اولین در تمام تاریخ سکونتم در استکهلم در قطار مترویی سوار شدم که کاملا پر پر بود و مردم به هم پرس شده بودند.

صحنه جالبی بود. مردم سعی می کردن که هوای همدیگه رو داشته باشن و دست و پایی لگد نشه ولی به شدت شلوغ بود. ترافیک ماشین ها افتضاح بود و اصلا ماشین ها حرکت نداشتن. حقیقتش اونچه که من در روزنامه ها می خونم و یا می بینم و می شنوم اینه که هر ساله با یه چند تا بارون غافلگیر کننده و یا برف این طوری، همه چیز قر و قاطی میشه و جالبه که انقدر همه چیز گره می خوره.

من توی این هوای طوفانی و بورانی، دو تا یه ربع پیاده روی کردم و از سرما لذت بردم. دستام از سرما داشت له می شد! اما چی کار کنم عاشقشم وقتی برف می باره. امروز کلی خدا رو شکر کردم که برف بارید. امسال 3 هفته زودتر از پارسال برف اومد و امیدوارم زمستون پر برفی داشته باشیم. خونه هم که اینترنتم وصل نشده و الان دانشگاه نشستم و باید توی این هوا باز یه ربع پیاده برم تا برسم خونه. فردا با دوربین باید چند تا عکس بگیرم. هی می خوام این فلیکر لعنتی رو آپدیت کنم تا شماهم بهره مند بشید ولی تو بگو کو وقت. ثبت این خاطره های روزانه هم برام لذت بخشه وگرنه وبلاگ به فنا می رفت با این بدو بدوهای من.