یه وجب خاکِ اینترنت

این مدت چند تا فیلم خوب ایرانی دیدم که درباره دوتاش دوست دارم بنویسم. اولی فیلم"کاغذ بی خط" به کارگردانی ناصر تقوایی و با بازی بسیار خوب هدیه تهرانی و خسرو شکیبایی. داستان یه زن و شوهر که زن بسیار بلند پروازه و آرزوی قصر شاهان توی سرشه و بر خلاف اونچه که همیشه می خواسته گیر شوهری افتاده که از مال دنیا آه در بساط نداره و دو تا بچه هم این وسط مزید بر علت.

کل کل های این زن و شوهر برای من بسیار جالبه. اینکه چطور دو نفر می تونن انقدر توی دست و پای هم بپیچن. تا حدی مرد معمولی ایرانی رو می بینیم که انتظاراتش از زن ایرانی چیه و در مقابل زن هست که با غر و لند کاراش رو انجام میده و البته سعی در پاره کردن پوسته اطرافش داره و شاید هم در آرزوی یه گونی پول ولی چند مساله نمی گذاره که راهش رو به سلامت به انتها برسونه اول اینکه ترسی زنانه همیشه باهاش هست و شجاع نیست، دوم بچه هاش هستند که کلی از کار روزانه و وقتش رو باید با اونها بگذرونه و سوم اخلاق خاله زنکی خودش مثل پچ پچ های زنونه با یه دوست به نام سوسن. در جایی از فیلم زن به مرد می گه که وقتی می خوام راجع به همه بنویسم خیلی راحت می تونم اما به تو که می رسه قلم خشک میشه انگار هیچی ازت نمی دونم. این شاید به ظاهر احمقانه بیاد اما ممکنه برای هر کسی پیش بیاد. یعنی اینکه با کسی که می خوابی، بلند میشی، سکس می کنی، حموم میری، بچه دار می شی رو بعد 10 سال زندگی نمی تونی از ذهنت با یه ترسیم درست بکشی بیرون. یه جور بیگانگی در عین آشنایی.

دومین فیلمی که دیدم فیلم "بچه های آسمان" ساخته مجید مجیدی ست. از موضوع فیلم، انتخاب بازیگرهای فیلم و بازی خود بچه ها و به خصوص پسر بچه بسیار لذت بردم. چیزهای جالبی توی این فیلم بود که گاها خود من هم تجربه شون کردم. بچه های فقر همیشه باید 20 سال از سنشون بزرگتر باشن چون بزرگترهاشون می خوان که زودی عقلشون برسه. که یا کار کنن یا مراقب خونه و خونواده باشن. درس فقط گوشه کوچکی از زندگی اونها رو می گیره و بقیه صرف افکاری میشه که قاعدتا نباید ذهن یک کودک رو مشغول کنه. احساس مسوولیتی که این بچه ها حس می کنن که بسیار بزرگتر از کالبدشون هست. حسرتهایی که می خورن و بعضی اوقات عقده ای بارشون میاره و اختلاف طبقاتی که فقر بوجود میاره و این بچه ها رو با طبقه ای دیگری از جامعه در تضاد می ندازه هرچند که همه اینایی که گفتم توی فیلم نیست و مربوط به فیلم نمی شه. با تمام این حرفا زیبایی صحنه بازی کردن با حبابهای کف در حیاط سخن دیگریست. اینکه بچه ها همیشه دنیای پاک و زیبایی دارن و در خلق دنیای سفید استادن چرا که خودشون سفید و پاکن.

توصیه می کنم این دو فیلم رو حتما ببینید. امروز که در مصاحبه ای ازم پرسیده شد هدفم چیست گفتم: برای من کار بهانه ایست برای شکفتن و برای اینکه بزرگترین تاثیر رو مجموعه کثیری از آدمها بگذارم. برای من دسترسی مردم به اطلاعات به آسان و مجانی بهترین ارمغانه. من تنها با این هدف نیاز به کار دارم. به جایی برای شکفتن و دیگران رو شکوفا کردن. امیدوارم این آخر سالی و ابتدای سال میلادی خبرهای خوبی بشنوم. متاسفانه در این چندماه گذشته سر محدودیتهایی که تحت کنترل من نبود بسیار اذیت شدم. راستی برای دانلود فیلم می تونید به سایت پرشین هاب مراجعه کنید.