یه وجب خاکِ اینترنت

شب سال نو رو رفتیم بیرون و توی هوای نیمچه زمستونی استکهلم مراسم آتش بازی رو در کنار یار و دوستان دیدم. از خاطرات گذشته همین که من در زمان آغاز سال 2000 میلادی، سرباز بودم و اون موقع در اتاق خودم که سوت و کور بود در سیاهچاله نا امیدی و بی کسی. لحظه های غرق شدنم رو می دیدم و آرزوهای برباد رفته و چال شده. هفت سال گذشته و من امروزه می تونم نصمیم بگیرم که برای دیدن آتش بازی به مرکز شهر برم یا خیر. می تونم تصمیم بگیرم که چطور وقتم رو با یار این روزهای زندگی بگذرونم. حق انخاب دارم و آزادی. وصف ناشدنیه. لذت بسیار فراوانی داره. از این نظر درود بر غرب و دموکراسی شیرینش و صد البته مملکتی که فعلا در آن مهمانش هستم یعنی همین سوئد نازنین.

من وابستگی چندانی به آغاز سال میلادی ندارم و نوروز باستانی خودمون رو بسیار بیشتر دوست دارم اما به قولی چه اشکال داره آدم از هر فرصت نیکویی برای گذاشتن قول و قراری با خود، سود ببره. سوئدی ها بهش میگن " قول سال" و توی استکهلم معروف ترین قول سال همانا "ترک سیگاره". خوشبختانه من که این مشکل رو ندارم در نتیجه قول سال من میره به اینکه درسم رو هرچه زودتر تموم کنم و کار مورد علاقه ام رو به دست بیارم. سال گذشته، سال پرباری برای من بوده و بسیار ازش راضی هستم. سال نوی همه مسیحیان عزیز مبارک باشه.