یه وجب خاکِ اینترنت

داشتم این ویدئو رو توی یوتوب می دیدم. مستندی از زندگی شاه در سال 1978 هست. قسمتهای جالبی داره. از زندگی روزانه اش گرفته تا تولد رضا پهلوی نوجوان که همین دیروز در صدای آمریکا حضور داشت و حالا نشیبی سفید کرده و یا دید و بازدیدهای شاه فقید یا به زعم بعضی شاه مزدور از شهرستانها و مراسم تشریفات و غیرو. چند تا چیز توی این ویدئوها نظرم رو جلب کرد.

اول اینکه نوکرهای شاه و اطرافیانش تا کمر جلوش دولا می شن و دستش رو می بوسن. شاه هم از خدا خواسته. این صحنه ها حالم رو بهم زد. تصور اینکه یه آدم جلوی دیگری تا کمر دولا بشه و به ظاهر یا باطن فرقی نمی کنه بخواد ادای احترام بگذاره اصلا برام قابل قبول نیست. تا بوده همین بوده. یکی اون بالاست و بقیه هم اوامر رو اجرا می کنن. یه مشت عروسک خیمه شب بازی حال بهم زن.

یه قسمتیش هست که فرح داره از جایی دیدن می کنه و زنها از پشت میله می ریزن که بغلش کنن و دستی بهش بکشن و بوسش کنن و نامه بهش بدن. مردم بدبختی که معلوم نیست هر کدوم چه مصیبتی دارن و دست آخر به ملکه توکل کردن و نامه نوشتن که کارشون راه بیفته. تاریخ تکرار می شه نه؟

اگر شاه انقدر مستبد نبود و توی رویا فکر نمی کرد و کمی هم به حرف اطرافیانی که سرشون به تنشون می ارزید گوش می کرد و از همه مهم تر مثل موش تو سوراخ نمی رفت و از مملکت فلنگ رو نمی بست الان این وضعیت فلاکت بار هزاران هزار ایرانی خارج از کشور و داخل ایران نبود. این روزا دلم خونه. دلم خونه از این ملیت بی ارزشه به فاک فنا رفته که به لعنت خدا هم نمی ارزه و جلوی پیشرفتم رو گرفته. نسل لجن مالی هستیم که تا ابد بوی گندش گریبانگیرمونه بی آنکه تقصیری داشته باشیم. این بزرگترهای ما بودند که آرمانگرایی و رفاه چشماشون رو کور کرد. مملکتی داریم به قرآن.بیشتر ننویسم بهتره.