یه وجب خاکِ اینترنت

زندگی پستی و بلندی زیاد داره. یه جاهایی هست که ادم واقعاً می بره(به ضم ب). ولی من با صبر، توکل و اراده ای که تو وجودت سراغ دارم، به واسطه ی خوندن کل آرشیوت، مطمئنم که این سر بالایی رو هم رد می کنی. قوی باش.

چی شده یهو ؟؟ تو که در پست های اخیرت اینطور که می نوشتی اوضاع بدک نبود . به نظرمیامد که یک چیزی هست بین تو و یار که ما نمی فهمیدیم از نوشته هات چیه اما به نظر نمیامد قضیه حاد باشه . انشالله که اوضاع بر وفق مراد خواهد شد .

خیلی وقته که وبلاگتو می خونم چه وقتی که سوئد بودم وچه حالا. یک جورایی حساتو خوب می گیرم. نمیدونم فقط امیدوارم بتونی این مراحل را خوب بگذرونی. خیلی سخته.

Paho janmesh kon boro donbale YAR..in harfa ro ham beriz door...kare niko kardan az por kardan ast...inghadr ham tavahom nazan o pichidash nakon...az man beshnoo...boro donbalesh va ye shoro dige bekonid...good luck

شوخی نکن! مگه چند نفر تو دنیا اینهمه با تو وقت گذرونده و ازت میدونه؟... قبل اینکه افسوسش رو بخوری و راه برگشتت رو ببندی تصمیم بگیر

چرا همچین شد؟ من که پاک گیج شدم!!
تا الان که ظاهراً همه چیز داشت خوب پیش می رفت؟ خوشحال بودیم حداقل پژمان این وسط به چیزایی که می خواست داره می رسه.
با شناختی که ازش دارم مطمئنم که پژمان تصمیم الکی نمی گیره و به همه جوانب کارش فکر می کنه. هر چند که گاهی همه چیز اونطوری که ما حساب کتاب می کنیم نیست....
خودت را دست کم نگیر. . .
اینقدر هم قیافه آدمهای افسرده رو به خودت نگیر.
اصلا من چی می گم این وسط.سرپیازم یا ته پیاز....

سلام. در اين جور موارد فيلم Forrest Gump رو چند بار نگاه کن. براي من هميشه جواب مي‌ده. توجه کن که کسي نمي‌دونه وقتي فردا مي‌رسه، خورشيد با خودش چه چيز جديدي رو به زندگيت مي‌آره. اين اميد به آينده روشن‌تر هميشه انسان رو زنده نگه مي‌داره.

تازه علاوه بر همه چیزهایی که دیگران بافتند بگذار من هم ببافم مرد جنگ مرد تنهایی ...مگه دست خودته؟؟؟

منظورم اینه که سهم ما از این همه خیال با هم بدن تان که بافتیم چی میشه؟؟؟؟ها؟؟؟ می بینی که این جا با این که خودت هنوز انگار زنده ای اما وکیل زیاد داری که به جات حرف بزنند و تصمیم بگیرند

سلام پژمان ، من سعیدم ، همون که یه بار برای درخواست دانشگاه ازت سوال کردم و بعدا هم نوشتم و تشکر کردم که کمکم کردی چون تونستم بیام.
اومدم این پست آخر تو خوندم ... کف کردم... می دونی چرا ؟ چون من هم دقیقا تو این هفته وضعیت روحی و روانی شبیه تو رو تجربه کردم. اولا فکر کردم یه دپرشن معمولی ولی بعدش .. تو می فهمی من چی می گم . من حس زندان انفرادی و حس آدمی و که خود کشی می کنه فهمیدم.

الانم هنوز کامل رد نکردم. نقطه آغازش هم برای من تکان شدیدی بود از به قول تو یار. اما.. یه چیزی هم هست .. سوئد با همهی خو بی هاش که تو بیشتر از من می دونی مساله آب و هواش می تونه برای ماها مشکل زا بشه .. یه ماه برف و سرما .. همش سفید سفید سفید ...
مواظب خودت باش..... بیا اینجا بنویس .. اگه بنویسی احتمالا رد می کنیم. تو بنویس ما هم می خونیم.
--------------------------------------------------------------------

درود سعید جان
حقیقتش برای من این هوای برفی زیبا اصلا باعث افسردگی نیست. من به غایت اینجا دوست ساخته ام. کسانی که دوستم دارند و من نیز دوستشان دارم. اما شاید از تلاشهایی که در مدت 6 ماهه گذشته کرده ام و تا آخرین مرحله رفته ام و بعد شکست خورده ام، خسته شده ام. اما باید چشمها را شست و طور دیگری دید. سعی می کنم برای یار هم منصف باشم اگر که او نیز.

خیلی وقته وبلاگ ات رو می خوانم وقتی که خودم وبلاگ نداشتم بعد لینک ات را گذاشتم تو وبلاگ ام یه مدت فیلتر شکن نداشتم و از خودم می پرسیدم این ادم در چه حالیه ؟همیشه فکر کردم تو ادم موفقی هستی روی پای خودت وایسادی وپیشرفت کردی .برام جالب بوده که یک نفر را این قدر دوست داری .خوب هر آدمی لابد یه نقطه ضعف هایی هم داره تو به نظرم سمبل پشتکار هستی.

نمی دونم چی بگویم ولی یادت باشه اوون ادم ممکنه ضربه بخوره حتمن تو زندگی ات کمی وقت هست که با او صرف کنی . مشکلات برای همه هست من هم گاهی قدم زده ام و از خودم پرسیده ام خوب دیگه چی ؟ چه کار می کنی ولی ادم که نمی تونه سرش را بزاره بمیره پس دوباره شروع می کنم راه های تازه تر را .درسه عمرم می گذره ولی حداقل روی تخت تو بیمارستان نمی گذره .

اگر كسي رو دوست داري
سعي گن گمش نكني
چون دنيا آنقدر بزرگه
كه ديگه پيداش نميكني ...