یه وجب خاکِ اینترنت

پارسال، قبل از شروع سال نوی میلادی، چندین بار به مغازه های کتاب فروشی سر زدم و تقویمهاشون رو زیر و رو کردم. دنبال تقویمی بودم که هم جوابگوی نیاز من باشه و هم زیاد گرون نباشه. قیمت های تقویم چیزی بین 40 تا 150 کرون بود. بسته به اندازه تقویم و اینکه از چه مجلدی استفاده شده قیمتها متفاوت بود مثلا مجلدهای چرمی شکل طبیعتا گران تر بودند.

باری، بعد از کلی جستجو، یک گاهشمار مناسب که اندازه برگه هایش A5 هست خریدم. حالا وقتی بهش نگاه می کنم، می بینم که همچین برگه هاش، خالی هم نمونه و توش مرتبا نوشتم. خیلی کمکم می کنه مخصوصا اینکه چون PDA ندارم( واقعا دوست دارم یکی داشته باشم اما خب دانشجویی هست و بی پولی)، مجبورم از تقویم کاغذی استفاده کنم.

پایین هر برگه تقویم تکه ای مثلثی شکل هست که می تونم بکنمش و نشون میده که اون روز تموم شد و رفت. هیچی نشده داریم به ماه مارس می رسیم و سه هفته دیگه نوروز عزیز خودمون در راهه. توی این بحران زندگی، دارم سعی می کنم بازم عوض شوم. کمی مثل بقیه بشم و زندگی را با دید دیگری نگاه کنم. به هر حال بسیار مشخصه که من در بعضی جهات مثل دیگران نیستم و شاید همین یکی از عواملی شده که توی زندگی شخصیم هم تاثیر گذار باشه.

گاه شمار می گذره و جوانی نیز هم. اما چقدر خوبه که به پرباری و نیکی بگذره. امروز وقت کردم نگاهی به وبلاگم بندازم که سمبل گذران زندگی منه و تکه بسیار کوچکی از روزگاری که می گذرونم. تصمیم گرفتم که اگر بشه بسیار زود مطلب بنویسم و از دنیای اطراف و مسائلی که ذهنم رو به خودش مشغول کرده بیشتر بنویسم چرا که مطمئن هستم دغدغه های من، ذهن بعضی دیگر رو هم مشغول کرده و چه چیزی بهتر از به اشتراک گذاشتن عقاید و نگاه به یک قضیه از ابعاد مختلف. بار دیگه سعی می کنم کوشش کنم و نترسم.