جستجوی خانه در دوبلین
دیدم با استفاده از نقشه گوگل و این چیزا نمیشه دنبال خونه گشت مخصوصا اینکه اینجا سریع می زنن تو گوش خونه. دو سه تا سایت هستند که البته یکیش از بقیه خیی قدرتره و توش می تونی بر اساس نیازت دنبال مسکن از هر نوعش بگردی. باور کنید بعد کلی گشتن و یاد داشت کردن اونایی که به نظرم جالب اومده بودن. فقط در عرض بیست و چهار ساعت دوباره که خونه ها رو چک کرده بودم همه اش پریده بود! اصلا کف کردم. یعنی ول کنی از دستت رفته. البته بعدا که آدرس بعضیا رو نگاه کردم دیدم اصلا به درد نمی خورده و چون اون موقع بسیار کمتر از الان آگاهی داشتم از فضای شهر، انتخابم درست نبوده. آخرشم رفتم یه نقشه با اسامی کل خیابونا خریدم که چقدر به دردم خورده وگرنه با این حجم عظیم داده کلی وقت می برد. دیروز دو ساعت مثل گاو پشت سر هم راه رفتم. بابا دمم گرم. بزنم به تخته نقشه خونیم خیلی خوب شده چون قبلا هیچی از نقشه های سر در نمی آوردم ولی دیروز با اینکه از آدما سوال می کردم ولی تقریبا تو اکثر موارد راه رو درست رفته بودم. فقط مقیاس رو اشتباه کرده بودم که واسه همین مجبور شدم این همه راه برم.
اینجا هم خونه شرایط دقیقا عین تهرانه. بعضی ها فقط پول جا می گیرن و اتاق هیچی نداره. دیروز رفتم یه اتاق دیدم که البته مرکز شهر بود ولی آشغال. بو می داد اتاق و کلی هم گرون. تو دلم گفتم اینجا یه شبم بخوابم دق می کنم! یه خونه دیگه دیدم که باحال بود. صاحبش یه جوون ایرلندی جا افتاده و خونه کاملا قدیمی بود. البته توش خیلی تر و تمیز و نو. سقفش کوتاه بود که یه خورده زد تو ذوقم. تو خونه سقف کوتاه زندگی نکردم می ترسم نفسم بگیره!
از طرف خوشم اومد و خونه اش هم در یکی از بهترین جاهای دوبلین واقع شده و تا شرکت فقط 15 دقیقه اونم پیاده و به مرکز شهر هم نزدیک. جایی که کلی سفارت هست و بسیار ساکت. بهش گفتم تا دوشنبه خبر می دم ولی گویا طرف از صبح شنبه کلی آدم دیده بود و ممکنه تا دوشنبه خونه رو کرایه بده بره پی کارش. از دیروز همش ذهنم رو مشغول کرده که چه کنم.
امروز صبح هم که می خواستم بشینم بقیه خونه ها رو پیدا کنم تا عصری زنگ بزنم و برم ببینمشون که در اتاق کامپیوتر بسته بود و هیچ به هیچ. بیکار و علاف پا شدم رفتم دور و بر رو یه نگاهی کردم. پشت هاستل رو تا حالا نرفته بودم. از سبک خونه ها و ماشین ها کاملا میشه فهمید که اینجا یکی از بهترین و پولدارترین محله های دوبلینه. خونه ها وبلایی دوبلکس و بسیار شیک با ماشین های آنچنانی پارک شده دم در. داشتم از خونه ها لذت می بردم، یهو چشمتون روز بد نبینه یه سگه یه واق واقی کرد من رو از توی رویاهای خانه کشید بیرون. قلبم اومد تو دهنم. بی شرفت وق می زدا. اصلا حواسم نبود که اینا ممکنه سگ هم داشته باشن. خلاصه تا دور نشدم همچنان مشغول پارس بود سگ پدر!
قرارداد هاستل تا سه شنبه صبح بیشتر نیست و وقت کمی دارم که خونه رو پیدا کنم. حالا شاید فردا بپرسم که میشه تمدیدش کنم اگر که تا اون موقع خونه قالش کنده نشده بود. انقدر هم سرم تو نقشه بوده که کلی جاهای دوبلین رو حداقل از روی نقشه یاد گرفتم و می دونم کجاست. اینجا شهر بزرگیه. هیچ وقت فکر نمی کردم اینقدر بزرگ باشه. خیلی مهمه که خونه ات به محل کارت نزدیک باشه وگرنه معلوم نیست با این ترافیک مرکز شهر و این بارون لعنتی که هر روز اینجا داره می باره چه بلایی سرت بیاد. امیدوارم سری بعدی که می نویسم یه اتاقی گیرم اومده باشه. اینجا هزینه مسکن کمر شکنه. واقعا بالاست.
اینجا هم خونه شرایط دقیقا عین تهرانه. بعضی ها فقط پول جا می گیرن و اتاق هیچی نداره. دیروز رفتم یه اتاق دیدم که البته مرکز شهر بود ولی آشغال. بو می داد اتاق و کلی هم گرون. تو دلم گفتم اینجا یه شبم بخوابم دق می کنم! یه خونه دیگه دیدم که باحال بود. صاحبش یه جوون ایرلندی جا افتاده و خونه کاملا قدیمی بود. البته توش خیلی تر و تمیز و نو. سقفش کوتاه بود که یه خورده زد تو ذوقم. تو خونه سقف کوتاه زندگی نکردم می ترسم نفسم بگیره!
از طرف خوشم اومد و خونه اش هم در یکی از بهترین جاهای دوبلین واقع شده و تا شرکت فقط 15 دقیقه اونم پیاده و به مرکز شهر هم نزدیک. جایی که کلی سفارت هست و بسیار ساکت. بهش گفتم تا دوشنبه خبر می دم ولی گویا طرف از صبح شنبه کلی آدم دیده بود و ممکنه تا دوشنبه خونه رو کرایه بده بره پی کارش. از دیروز همش ذهنم رو مشغول کرده که چه کنم.
امروز صبح هم که می خواستم بشینم بقیه خونه ها رو پیدا کنم تا عصری زنگ بزنم و برم ببینمشون که در اتاق کامپیوتر بسته بود و هیچ به هیچ. بیکار و علاف پا شدم رفتم دور و بر رو یه نگاهی کردم. پشت هاستل رو تا حالا نرفته بودم. از سبک خونه ها و ماشین ها کاملا میشه فهمید که اینجا یکی از بهترین و پولدارترین محله های دوبلینه. خونه ها وبلایی دوبلکس و بسیار شیک با ماشین های آنچنانی پارک شده دم در. داشتم از خونه ها لذت می بردم، یهو چشمتون روز بد نبینه یه سگه یه واق واقی کرد من رو از توی رویاهای خانه کشید بیرون. قلبم اومد تو دهنم. بی شرفت وق می زدا. اصلا حواسم نبود که اینا ممکنه سگ هم داشته باشن. خلاصه تا دور نشدم همچنان مشغول پارس بود سگ پدر!
قرارداد هاستل تا سه شنبه صبح بیشتر نیست و وقت کمی دارم که خونه رو پیدا کنم. حالا شاید فردا بپرسم که میشه تمدیدش کنم اگر که تا اون موقع خونه قالش کنده نشده بود. انقدر هم سرم تو نقشه بوده که کلی جاهای دوبلین رو حداقل از روی نقشه یاد گرفتم و می دونم کجاست. اینجا شهر بزرگیه. هیچ وقت فکر نمی کردم اینقدر بزرگ باشه. خیلی مهمه که خونه ات به محل کارت نزدیک باشه وگرنه معلوم نیست با این ترافیک مرکز شهر و این بارون لعنتی که هر روز اینجا داره می باره چه بلایی سرت بیاد. امیدوارم سری بعدی که می نویسم یه اتاقی گیرم اومده باشه. اینجا هزینه مسکن کمر شکنه. واقعا بالاست.