یه وجب خاکِ اینترنت

از ایران که زدم بیرون به خودم قول دادم چیزی راجع بهش نخونم و برم دنبال علم و دانش. دانشگاه رو شروع کردم اما وجود وبلاگهای دوستان باعث میشد که باز از اخبار ایران مطلع بشم. هیچوقت هم برنامه های ماهواره ای رو ندیدم و دنبال نکردم چون اصلا یا تلویزیونی نداشتم یا اگر هم بود آبونمان برنامه های فارسی نبود. ایران هم که می رفتم اصلا روزنامه نمی خوندم و فقط گذری رد می شدم.

حتی تا 3 سال پیش هم کوچک ترین اصطلاحات سیاسی رو نمی فهمیدم. از پارسال تابستون، دست سرنوشت طوری شد که شروع به خواندن کتب تاریخی کردم و راجع به مذهب و پیشینه ایرانیان در حد توانم خوندم و بحث کردم و شنیدم و غیرو...سخنرانی های بسیاری رو از اینترنت دانلود کردم و با دقت گوش دادم و نت برداری کردم حتی خیلی وقتا که واقعا خسته و کوفته از بیرون می اومدم اما بازم به دلیل علاقه فراوون، عطش دانستن و رسیدن به جواب سوالها وادارم می کردم که بیشتر پویش کنم و بخوونم.

خدا باعث و بانی سایت بالاترین رو حفظ کنه اما من رو بیچاره کرد توی این ده ماهه. ساعتهای بسیاری رو متاسفانه یا خوشبختانه(واقعا نمی دونم) پای بالاترین گذاشتم. معتادمون کرد. تازه از اعتیاد وبلاگ خونی در اومده بودم و راحت شده بودم. مدتها قبل ترش هم که اعتیاد به چت داشتم. این آخریش بالاترین بود که دمار از روزگارم درآورد.

من مرد علم هستم و دانش. دانش من در حیطه تخصصی ام وسیع هست و از این نظر به خود می بالم. علاقه مندی ها و دغدغه هایی هم دارم که جنبی هستند. اومدم من به ایرلند یکی از بزرگترین جهش های تاریخ زندگی من هست. همان طور که پذیرش دانشگاه من در سوئد یکی از بزرگترین گام های زندگیم بوده.

آرزو داشتم در این وبلاگ ناشناس بودم. این آرزو مدتها قبل به سراغ من اومد. دوست داشتم اینجا یعنی وبلاگم داستان واقعی زندگی من باشه اما کسی ندونه من که هستم. دوست داشتم بی نشان، از دلم می نوشتم، کاری که چند سالیه نمی کنم. اونچه اینجا می بینید تنها گوشه ناچیزی از درون منه. اگر ناشناس بودم خیلی چیزا رو می تونستم بنویسم. من روزی چهار ده ساعت خارج از خونه هستم و به شدت کار می کنم. من هنوزم باورم نمیشه که به آرزوم رسید. هنوزم فکر می کنم تو رویا هستم. انرژی درون من سالها جمع شده بود. حالا داره فوران می کنه. نمی تونم کنترلش کنم اما خب چیز سازنده ای هست.

خوشحالم که باعث شدم اشک شوق بر گونه های مادر بریزه. آخ که چقدر دوست دارم آرزوهای مادرم رو برآورده کنم. دوست دارم به اون چیزی که از طریق من میسره، برسه و من به چشم خودم ببینم که لبخند روی صورت زیباش نقش بسته. من مدتهاست آرزویی برای خودم ندارم. هرچه هست به خانواده ام فکر می کنم و روزگاری به کسی که شاید می تونستم در کنارم خوشبختش کنم اما شاید در مورد دوم موفق نبوده ام.

زیاده شد. مدتی بود درگیر بحث هایی شدم که نباید می شدم. بحث هایی که ناراحتم می کرد. چیزهایی که خیلی هامون رو آزار داده و میده. نسل سوخته. دیگه دوست ندارم بحث کنم. دیگه دوست ندارم بگم چرا مملکتم انقدر بدبخته و مردم در فقر و نکبت دارن دست و پا می زنن. من مرد علمم. به خودم قول دادم از راه دیگری به اون مرز و بوم خدمت کنم. کوچک ترین کارش سربلندی نام ایران هست. به عنوان کسی که از اون آب و خاک میاد. از دوستانی هم که از ما رنجیدن در بالاترین عذر می خوام. وقتی توی گوش ما می زدن و فحش بهمون میدادن و تو پارکا دنبالمون می کردن که چرا فلان لباس رو پوشیدیم، وقتی دهان رو بو می کنن مبادا که گفته باشی دوستت دارم دیگر چه سخنی. بالاترین رو هم از این به بعد فقط اخبار تکنولوژی اش رو چک می کنم و امیدوارم باز درگیرم نکنه. اعتیاد بد دردیه!