یه وجب خاکِ اینترنت

صبح ها ساعت هفت و نیم صبح از خونه می زنم بیرون و شبها ساعت 10 می رسم خونه. عاشق کارم هستم. هر روز صبح که می رم سر کار و لوگوی خوشکل شرکت رو می بینم انگار تمام دنیا رو بهم میدن. افتخار می کنم که اینجا کار می کنم. عاشق محیط کارم هستم. همه چی هست. همه چیز عالیه.

به شدت مشغولم. حتی آخر هفته ها هم وقت نکردم جایی رو برم ببینم و به قولی توریست بازی دربیارم. انقدر وقت کاری، زمان زود می گذره که اصلا نمی فهمم کی شب میشه. حالا آدمای بیشتری رو سر کار می شناسم. بیشتر شیطونی می کنم و سر به سر بقیه می گذارم و خلاصه خوبه. هرچند که هنوز یه چیزی قلقلکم می ده. همه جا این پاس ایرانی خرکشمونه دیگه. بگذریم.

باید هرچه زودتر یه خونه بیخ گوش محل کار پیدا کنم که دیگه روزی راحت 15 ساعت رو تلپ شم توش! آدم وقتی برای چیزی تلاش می کنه و بهش می رسه خیلی زیباست مخصوصا که قدر شناس هم باشی. همیشه قدر شناس بودم و برای تک تک چیزهایی که خواستم، یه عالمه زحمت کشیدم و سختی دیدم واسه همین شیرینش خیلی می چسبه. البته عمرا بگم کجا کار می کنم که دود از کله تون بلند میشه. هنوز یه گام بزرگ دیگر دارم که بردارم و اون وقت شاید گفتم که کجا کار می کنم. خودتون رو آماده کنید!